นิยายเรื่อง ............... ที่อยากจะแต่ง (ไม่รู้จะชื่อเรื่องว่าอะไรดี)
ตอนที่ 1
เมื่อครั้งตอนที่ผมยังเด็กๆทุกคนมักจะถูกถามเสมอว่า โตขึ้นอยากจะเป็นอะไร และก็จะมีคำตอบเพียงไม่กี่คำตอบที่ผมมักจะได้ยินคือ หมอ พยาบาล ทหาร ตำรวจ ครู เป็นสิ่งที่ทุกคนคิดไว้ แต่ตอนนั้นผมคิดว่าผมไม่อยากรักษาคนเพราะว่าผมกลัวเห็นคนเจ็บปวดไม่ได้ ไม่อยากเป็นทหารเพราะว่ามันต้องไปสู้กับคนอื่นคือการต้องไปฆ่าคนอื่น ผมคิดว่าผมอยากจะเป็นนักวาดรูปที่ไม่ต้องมีชื่อเสียงมากมายแต่อยากจะมีร้านเล็กๆๆที่ให้มีที่วางภาพที่ผมวาดเท่านั้นเอง
แต่เมือโตขึ้นมาอีกหน่อย คนอื่นๆๆมักจะมาถามอีกว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร เพื่อนของผมเริ่มที่จะเปลี่ยนความคิด บางคนที่คิดว่าตอนเด้กอยากเป็นทหารก็เริ่มอยากเป็นหมอ คนเป็นหมอก็เริ่มอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ แต่ผมก็ยังชอบการวาดรูปอยู่ดีเพราะการวากรูปมันทามให้รู้สึกดีๆๆกับโลกที่เราอยู่และทุกคนที่เราวาดลงไปก็มักจะเป็นภาพที่สวยงาม...........ติดตามตอนต่อไป (ไม่ใช่นักเขียนแต่อยากเขียน)

ตีนกับตา อยู่กันมา แสนผาสุข
จะนั่งลุก ยืนเดิน เพลินหนักหนา
มาวันหนึ่ง ตีนทะลึ่ง เอ่ยปรัชญา
ว่าตีนมี คุณแก่ตา เสียจริงๆ
ตีนช่วยพา ตาไป ที่ต่างๆ
ตาจึงได้ ชมนาง และสรรพสิ่ง
เพราะฉะนั้น ดวงตา จงประวิง
ว่าตีนนี้ เป็นสิ่ง ควรบูชา
ตาได้ฟัง ตีนคุยโม้ ก็หมั่นไส้
จึงร้องบอก ออกไป ด้วยโทสา
ว่าที่ตีน เดินไปได้ ก็เพราะตา
ดูมรรคา เศษแก้วหนาม ไม่ตำตีน
เพราะฉะนั้น ตาจึง สำคัญกว่า
ตีนไม่ควร จะมา คิดดูหมิ่น
สรุปแล้ว ตามีค่า สูงกว่าตีน
ทั่วธานินทร์ ตีนไปได้ ก็เพราะตา
ตีนได้ฟัง ให้คั่งแค้น แสนจะโกรธ
วิ่งกระโดด โลดไป ใกล้หน้าผา
เพราะอวดดี คุยเบ่ง เก่งกว่าตา
ดวงชีวา จะดับไป ไม่รู้เลย
ตาเห็นตีน ทำเก่ง เร่งกระโดด
ก็พิโรธ แกล้งระงับ หลับตาเฉย
ตีนพาตา ถลาล้ม ทั้งก้มเงย
ตกแล้วเหวย หน้าผา ทั้งตาตีน